There is no reason why your post should be a rubbish, there is definitely something worth telling the world about. Writing just for the sake of writing is meaningless; meaninglessness is what made the lost generation to be called the Lost Generation. The pointlessness is lethal, the nada is deadly. There should be at any length a purpose in writing a piece of something that gives meaning to it. [ Lexo më shumë → ]
Punishment as a notion is as old as humanity, referring to religious sacred books. Even though during the XVII century or a little bit earlier came into active action some movements and organizations, mostly secret ones like masons and their derivates, which made possible the secular world in which we are leaving, could not ignore the religion punishment tradition or otherwise considered dogma. Therefore, as a kind of punishment, prison remained an active activity of human life, and still continues. [ Lexo më shumë → ]
Torture is an intense feeling of suffering. This suffering can be spiritual or physical. Giving an end to a torture is something that everyone under its influence wishes to get rid of it in any way possible and tries to go away from it as soon as possible. In other words, what we all agree upon is the fact that torture is and suffering in general makes life miserable. However, there is something that we do not have unanimity; it is the fact that how we should deal with it. [ Lexo më shumë → ]
Ndodh që të kap ndonjëherë dhe të duhet të shkosh në banjë. Mua më kap shpesh kur jam në punë. Me këtë rast më duhet të zbres deri në kat të parë të qendrës tregtare ku punoj dhe të mbaroj punë. Këtu mund të mbaronte gjithçka, por në fakt, këtu fillojnë gjithë peripecitë që duhet të heqësh derisa të mbarosh atë të shkretë punë.
Peripecia e parë është fakti që jam mpirë para kompjuterit, sytë ndoshta janë bërë si kokoloçkë[1] lisi, flokët sigurisht që janë përpushur dhe cisterna është mbushur plot nga pritja e gjatë. Ngrihem, shpihem pak, shtriqem, përplas lehtë këmbët në kokë, rregulloj pak rrobat që mund të më jenë shtrembëruar dhe rrudhosur nga të ndenjurit ulur në karrigen rrotulluese dhe marsh, nisem. [ Lexo më shumë → ]
1. Mendon për pasojat para se te veprosh.
2. Të bëhet e vështirë të shpenzosh, duke e ditur se të fitosh para nuk është aq e lehtë sa të shpenzosh para.
3. Kupon se koha është e shtrenjtë dhe se nuk të ka mbetur dhe shumë.
4. Të shkon nëpër mend se gjërat e bëra një vit më parë duken tepër kot tani.
5. Fillon të marrësh ftesa dasme.
6. Kur takohesh me miqtë, bisedat zhvillohen kështu “Herën e fundit, “Në të shkuarën”, E mban mend atëherë kur…”
7. Papritur pyet veten se cili është kuptimi/ qëllimi i jetës.
8. Bën diçka që nuk të pëlqen çdo ditë edhe atëherë kur nuk të shtyn njeri ta bësh.
9. Shikon fëmijë të tjerë dhe pyet ose 1) Sa vjeç janë ose 2) Ku studjojnë.
10. Harron se si është të jesh fëmij dhe se sa irritues janë të rriturit kur bëjnë të gjithë të njëjtën pyetje.
11. Gjithë fisi fillojnë të të gjejnë nuse. (nga Driti)
12. Kur te lirojne vendin ne autobuz.* (nga e.T.)
Origjinalin e gjeni këtu: TodaysTen.com
*Vetëm për jashtë shtetit.
Pas grevës së pedagogëve për ngritje rroge gjatë vitit akademik 2005-2006, e cila paralizoi sistemin universitar për pothuajse një muaj a më shumë, pagat e pedagogëve u rritën ndjeshëm, por ndodhi ajo që mund të përkufizohet si “merr borxh të lashë huan”. Dua të them, u shkurtuan një sërë shërbimesh me pagesë që bënin pedagogët, duke i kthyer ato në “detyra” “vullnetare”. Ja disa: a) pedagogët nuk paguhen më për orët që harxhojnë duke korrigjuar provimet, b) duke ndihmuar një tjetër pedagog në mbarëvajtjen e seancave të provimeve, c) nuk paguhen më për konsultime që studentët mund të kërkojnë jashtë orëve standarde të mësimeve dhe ç) më kryesorja, nuk paguhen më për të korrigjuar punët kërkimore të studentëve të mirënjohura si “detyra kursi”. Kjo është situata. [ Lexo më shumë → ]
Nga Robert Fisk
A mundet që Haditha të jetë vetëm maja e varrezës masive. Trupat e të vdekurve të parë shpejt e shpejt, pamjet e paqarta të kufomave dhe të fëmijëve, a mund të jenë vetëm maja e ajsbergut? A do të vazhdojë më tej puna e ushtrisë amerikane të lagjeve të varfra?
Më kujtohet mirë dyshimi i parë që pata se vrasjet më ta këqija në Irak do bëhen në emrin tonë. Isha në sorgum e Bagdadit, duke numëruar trupat, kur një nga nëpunësit të më vjetër të qytetit, më foli për shqetësimin e tij. “Të gjithë sjellin trupa këtu,” tha. “Por kur amerikanët sjellin trupa, na thonë se për asnjë arsye nuk duhet tu bëjmë autopsi. Në na lihet të kuptojmë se e kame bënë që ma parë. Herë pas here ma japin një copë letër si kjo bashkë me trupin.” Dhe në këtë kohë burri më dha një dokument të ushtrisë amerikane që tregonte skicën e trupit të një njeriu vizatuar me dorë dhe fjalët “dëmtime traume.”
Çfarë lloj traume po përjetohet tani në Irak? Me thjesht, kush po e kryen vrasjen ne mas? Kush po i kthen kaq shumë trupa njerëzish në stiva mbeturinash? Pas ngjarjeve të Hadithas, ne do tu japim formë të re dyshimet tona.
Nuk është mirë të themi “thjesht ca dru të shtrembër.” Të gjitha ushtritë pushtuese janë të degjeneruara. Por a kryejnë të gjitha krime lufte? Algjerianët janë akoma duke hapur varret masive të lëna nga parashutistët francez që asgjësuan fshatra të tëra. Dimë për vrasësit-përdhunues të ushtrisë ruse in Çeçeni.
Të gjithë kemi dëgjuar për të Diela të Përgjakura. Izraelitet u ulën dhe vështronin ndërkohë që milicia libaneze e autorizuar prej tyre masakronte dhe plaçkiste 1,700 palestinez përgjatë rrugës. Dhe sigurisht fjalët Mai Lai tani po shqiptohen prapë. Po, nazistët ishin më të këqij. Dhe Japonezët. Dhe Ustashëti kroat. Por këta jemi ne. Kjo është ushtria jonë. Këta ushtar të rinj janë përfaqësuesit tanë në Irak. Dhe ata kanë gjak të pafajshëm në duart e tyre.
Dyshoj se pjesë e problemit është se ne nuk e vumë kurrë ujin në zjarr për Irakun, prandaj refuzuam t’i numëronim të vdekurit e tyre. Qëkur irakianët u kundërvunë ushtrisë pushtuese më bombat e tyre në anë të rrugës dhe me makina vetëvrasëse, ata u kthyen në “ të huaj” arab. Të këqijtë nën-njerëzor të cilat amerikanët i kishin identifikuar dikur në Vietnam. Merr një president që të na thotë se po luftojmë të keqen dhe ndonjë ditë do të zgjohemi dhe do të shohim se një fëmijë ka brirë, një foshnje ka këmbë të thyera.
Mos harroni që këta njerëz janë myslimanë dhe mund të bëhen të gjithë Muhamed Atta të vegjël. Të vrasësh një numër të konsiderueshëm njerëzish është vetëm një hap më përpara nga të gjitha ato sulme të përziera ajrore që na thonë se vrasin “terroristë”, por të cilat gjithmonë e më shpesh na del të jenë dasma ose – si ne Afganistan – një përzierje terroristesh dhe fëmijësh ose, siç do shikojmë se shpejti, pa dyshim, “fëmijë terroristë.”
Në një farë mënyre, ne reporterët jemi gjithashtu për tu fajësuar. Të pazotë për ta rrezikuar të dalim jashtë Bagdadit – apo nëpër vet Bagdadit – gjerësia e Irakut ka rënë nën një hije të trashë dhe gjithëpërfshirëse. Ne mund të vërejmë një shkëndijë në gjithë atë errësirë – një Haditha apo dy ne shkretëtirë – por rrimë një qetësi duke kataloguar numrin e “terroristëve” hamendësisht të arritur në qoshet e largëta të Mesopotamisë. Nga frika e thikës së kryengritësit, ne nuk mundemi të investigojmë më. Dhe ameriaknëve u pëlqen kjo gjë.
Mendoj se bëhet zakon, kjo lloj gjeje. Tashmë horroret e Abu Graibit janë fshirë nga kujtesa. Është abuzim, jo torturë. Dhe pastaj na del një oficer i ri i Shteteve të bashkuara i akuzuar për vrasjen e një gjenerali të ushtrisë irakiane duke e futur atë me kokë poshtë në një thes gjumi dhe duke u ulur në kraharorin e tij. Dhe prapë, ati i kushtohen pak tituj kryesor të gazetave. Kujt i bëhet vonë se një irakian tjetër hëngri dhe? A nuk po përpiqen ata të vrasin djemtë tanë që janë atje duke luftuar terrorin.
Kush duhet te fajësohet për faktin se ne e shikojmë veten si me të nderuarat e krijesave, që po bëjmë betejë të pafund me vrasësit e 11 shtatorit dhe 7 korrikut sepse ne e duam vendin tone dhe njerëzit tanë – por jo njerëzit e tjerë – shumë. Dhe kështu ne e veshim veten si fisnikë, po, si kryqtar, dhe u themi atyre që u pushtojmë vendin se do to sjellim atyre demokraci. Nuk pushoj do të pyeturi veten sot se si shumë nga të pafajshmit të masakruar në Haditha patën mundësi të votojnë në zgjedhjet e Irakut – para se ti vrisnin “çliruesit” e tyre.
Burimi: http://news.independent.co.uk/world/fisk/article624173.ece
The Rise, Fall and Refinding of an Relationship
In September 1999 I began my unforgettable high school life in Gjirokastra, said the stony city, in the south edge of Albania. I can remember quite well the parting day from my village. It was about six o’clock in the morning when my parents, Maksi, my classmate, his parents, and I came to the center of the village, which was the bus station, too. There were a lot of people there who made comments on us, which made us feel good and proud of ourselves because we were the two first pupils from our village to go to study in a high school in a town after about ten years of poor teaching in our school. The most interesting fact about this was that we were going to study in a boarding school, which made it a real curiosity-gnawing new experience. [ Lexo më shumë → ]